کیجا

علم کوه

۵ و ۶ مرداد ۹۱

روز پنجشنبه به همراه ۴ نفر از تهران حرکت آغاز کردیم به سمت مرزن آباد و از آنجا به کلاردشت

بعد از کلاردشت به سمت رودبارک و ونداربن، در پناهگاه ونداربن ناهاری خوردیم و ماشین گرفتیم بریم تا تنگه گلو

بین راه آقایی به ما رسید بسیار پریشان حال و از ما خواست که ماشین رو در اختیارش قرار بدیم تا برای دوستانش که دچار حادثه شده بودند کمک بیاره، ماشین رو بهشون دادیم و در دل دعا کردیم اتفاق بدی نیفتاده باشه. پیاده از گوشه مسیر راه رو ادامه دادیم بین راه سوار بر ماشین گروهی کوهنورد دیگر خودمون رو به تنگه گلو رسانیدم

متاسفانه اتفاق خوبی نیفتاده بود چند نفر از اعضای گروهی دچار حادثه شده بودند و یکی از آنها با زندگی وداع کرده بود بعد از برنامه از طریق سایت های مختلف اسمشون رو پیدا کردم آقای مهدی زمردی روحشون شاد .

مصدومان و فرد فوت شده رو در تنگه گلو نگه داشته بودند تا ماشین از راه برسه. بااین که این اتفاق تاثیر خوبی رومون نگذاشته بود اما مسیر رو ادامه دادیم . از ریز حادثه چیزی نمیگم چون خیلی مطمئن نیستم چی شده فقط میدونم از برف چالی لیز خوردند ۳ نفر مصدوم و یک نفرم ....

دیدن این صحنه برای لحظه ای همه چیز رو از سرم پراند، با تمام آرامش دنیا روی برف ها قدم میزدند

نمیدونم گوسفند ها هم از سر خوردن میترسند یا نه؟

رودخانه خروشان بود و سطح زیادی از اون یخ زده بود

به کمک جی پی اس و پرس و جو از چند کوهنورد در حال برگشت مسیر اصلی را پیدا کردیم به جرئت یکی از زیبا ترین مسیر هایی بود که تا آن موقع دیده بودم

مسیر دشت زیبایی بود که تا چشم کار میکرد همه جا سبز بود با هوای بسیار خنک و آفتابی

آروم آروم حرکت میکردیم تا به حصار چال برسیم و هر کدوم گهگاهی اتفاق صبح در ذهنمون تکرار میشد

مسیر آروم و ساکت بود کوهنوردان کمی رو در مسیر دیدیم

تقریبا نزدیک به حصار چال بودیم از رودخانه که سطحش رو کامل برف پوشانده بود عبور کردیم و به دشت رسیدیم مکانی رو انتخاب کردیم برای چادر زدن

من برای اولین بار میخواستم از چادری که تازه خریده بودمش استفاده کنم به خاطر همین خیلی ذوق زده بودم

خورشید کم کم دامن خود رو از دشت جمع میکرد و این زیبایی هوش از سرم برد

شب خوبی گذروندیم نگران چادر بودم که جنسش خوب هست یانه خوشبختانه ازش راضی بودم باد شدیدی می وزید و تا صبح صدای آواز عده ای از دور دست میومد . هنوزم نمیدونم خواب میدیدم یا واقعا چند نفر بلند بلند آواز می خوندند

ساعت ۶ صبح بیدار شدیم صبحانه ای خوردیم وسایل اضافه رو تو چادر ها گذاشتیم و حرکت آغاز کردیم

هوا بسیار عالی بود ذره ای ابر در آسمان دیده نمیشد خالص ترین آسمان ممکن، حتی باد هم با ما راه اومده بود و خیلی کم می وزید

وقتی پا در برف چال ها میذاشتم اتفاق روز قبل در ذهنم تداعی می شد خیلی سعی میکردم ذهنم رو متمرکز کنم که با دقت عبور کنم اما تمرکز کردن واقعا برام سخت بود

کوهستان این منطقه رو برای اولین بار میدیم هم ترسناک بود هم زیبا باید از نزدیک دید و بعد فهمید که چرا بهش میگن کی دو ایران

از شیبی نسبتا تند بالا رفتیم که فقط سنگ ریزه بود اما خوشبختانه پاکوب خوبی داشت دراین حین مدام چشم مینداختم تا بلکه قله رو ببینم آخه دیدن قله انرژی مضاعف بهم میده

خلاصه بعد از گذشتن از مسیر های متعدد بالاخره قله رو دیدم و به این فکر می کردم این یکی قله که جلوتره باید قله باشه نه اون یکی

و من به علم کوه که آرزوم بود رسیدم به جرئت میگم مسیر کمی سخت بود و ترسناک بود بخصوص مسیر منتهی به قله که خط الرئسی بود

همنوردان من : پرویز شجاعی سرپرست برنامه، شادی گنجی، علی زرین آباد و علیرضا عالم نژاد بر فراز علم کوه

نمایی که از قله پیش روم بود تمام خستگی راه رو از تنم بیرون کرد نمیدونم درباره این همه زیبایی چی بگم فقط اینکه وقتی بعد سفر این عکس رو دیدم باورم نشد که این صحنه رو به چشم دیدم و لمسش کردم.

تقریبا ۱ ربع ساعتی روی قله بودیم چند عکس انداختیم و به پایین سرازیر شدیم حدودای ساعت ۵ بود به چادرهامون رسیدیم . سریع وسایل رو جمع کردیم و از حصار چال راهی تنگه گلو شدیم .

وقتی رسیدیم پایین راننده ای میگفت چند ساعت منتظره گروهش ایستاده ولی نیمدن که بعد متوجه شد که گروهشون همون گروهی بودن که دچار حادثه شدن و ما با همون ماشین به ونداربن رفتیم .

صعود علم کوه برام یه رویا بود که به واقعیت بدل شد تجربه بسیار خوبی برام بود مرسی از آقای شجاعی عزیز که در این برنامه اذیت شد اما با صبر و بردباری برنامه رو پیش برد.